Blog

Lorem ipsum dolor set atsonic

  • Sollicitatiebrief aan Geert Wilders

    0

    b4c48afab1_1421055099_Wilders-en-Le-Pen-zijn-een-onafscheidelijk-duo__shre

     

    Geert Wilders
    Ergens in Venlo
    Onbekende Postcode
    Nederland mijn Vaderland

    Betreft: kandidaat TK-leden

     

    Nederland, 7 december 2015

     

    Geachte heer Wilders, beste Geert,

     

    Op twitter las ik dat u kandidaat-leden voor de Tweede Kamerfractie van de PVV zoekt. Ik heb nog nooit gelogen over mijn CV of in een brievenbus gepist. Ook heb ik nog nooit een barman in elkaar geslagen of een kopstoot gegeven en ben ik nooit met drank op achter het stuur gekropen. Verder heb ik een Turkse politicus nog nooit van mijn leven een stuk uitgekotst halalvlees van een varken genoemd, seks gehad met minderjarige meisjes of drugs verkocht aan minderjarige jongens. Bovendien heb ik op sociale media nimmer opgeroepen tot het in brand steken van moskeeën of gejuicht toen er vluchtelingen waren verdronken in de Middellandse Zee. Tevens beheer ik geen websites als kutgeil.com, zaadsnol.com en zwartesletjes.com (die laatste website is trouwens wel interessant voor het stimuleren van integratie), heb ik geen stockfoto’s gebruikt van vrouwen die niet voor dating beschikbaar waren en ben ik hiervoor niet beboet door de Hongaarse mededingingsautoriteit. Last but not least heb ik nooit geweld gebruikt tegen mijn ex vrouw.

    Kortom, ik zou voor u de ideale PVV-parlementariër zijn. Toch ga ik het niet doen. Ik haat de islam niet, uw nationalisme komt op mij heel pathetisch over, maar bovenal vind ik u een naargeestige lul. Ik wens u niettemin veel succes met het vinden van geschikte, of moet ik eigenlijk zeggen, volkomen ongeschikte kandidaten.

     

    Hoogachtend,

     

    Ewout Klei

     

    Tags: Geert Wilders, PVV
    Read More
  • De conservatieve revolutie van de PVV

    0

    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/76/Cruikshank_-_The_Radical%27s_Arms.png

    Door: Ewout Klei

     

    Op het eerste gezicht is de PVV een conservatieve partij. De partij swaffelt met de prinsenvlag, komt op voor de joods-christelijke wortels van de Nederlandse cultuur en keert zich tegen de islam en Europa. Maar klopt deze oppervlakkige analyse wel? Is de PVV eigenlijk ook geen kind van de culturele revolutie van de jaren zestig?

    Hoewel progressieve experimenten als Provo en D’66 ook de buitenlandse kranten haalden, viel onze culturele revolutie in het niet bij de Franse. In mei 1968 vonden de grote studentendemonstraties in Parijs plaats. Linkse studenten voerden actie onder de leus l’imagination au pouvoir, de verbeelding aan de macht. Ze hekelden de traditionele gezagsstructuren in politiek en maatschappij en wilden een gedemocratiseerde samenleving, waarin creativiteit en idealisme centraal stonden.

    Voor hedendaagse conservatieven is mei 1968 wat 14 juli 1789 was voor negentiende-eeuwse conservatieven, een revolutionaire gebeurtenis die de sociale verhoudingen heeft omgedraaid en daarom moet worden teruggedraaid. Een volledige terugkeer naar het ancien régime, het absolutistische Frankrijk van Lodewijk XIV en het verzuilde Nederland van de jaren vijftig, is echter onmogelijk. Conservatieven willen dit ook niet. Als contrarevolutionairen zijn ze in zekere zin namelijk ook revolutionairen. Deze stelling verdient nadere uitleg.

    De felste tegenstander van de Franse Revolutie was niet Edmund Burke en ook niet Guillaume Groen van Prinsterer, maar de aartsconservatieve Joseph de Maistre (1753-1821). Hij haatte de verworvenheden van de Franse Revolutie – democratie, de rechten van de mens, de afschaffing van de privileges van adel en kerk – en noemde ze satanisch. De staat die De Maistre voorstond leek niettemin heel erg op het Comité de salut public van Robespierre en Marat, dat verantwoordelijk was voor de terreur. Volgens De Maistre was de beul namelijk de hoek van de samenleving. Zoals bij de Franse revolutionairen de beul de wil van het volk uitvoerde, zo was de beul in de ogen van De Maistre de uitvoerder van de wil van God. De beul symboliseerde de goddelijke rechtvaardigheid in de sfeer van het tijdelijke en zichtbare.

    De negentiende-eeuwse Franse schrijver Émile Faguet vond De Maistre een rabiate reactionair en noemde hem een duistere figuur uit de Middeleeuwen. De Britse politieke filosoof Isaiah Berlin beschouwde De Maistre echter niet als een echo van het middeleeuwse verleden, maar zag in hem een voorafschaduwing van het twintigste-eeuwse totalitarisme. De Maistres haat, zijn verheerlijking van geweld en zijn pleidooi voor een dictatuur, ze waren volgens Berlin ten diepste revolutionair en uiteindelijk fascistisch.

    Net als De Maistre is de PVV conservatief én revolutionair. De partij appelleert aan de ene kant aan het droombeeld van het vredige Nederland uit de jaren vijftig, toen geluk nog heel gewoon was, maar anderzijds is de PVV bepaald niet vies van agressieve retoriek vol haat en ressentiment. De naam Partij voor de Vrijheid is een verwijzing naar de Partij van de Vrijheid, één van de voorlopers van de VVD, maar partijideoloog Martin Bosma probeert in zijn boek De schijn-élite van de valse munters tegelijkertijd de sociaaldemocratische erfenis van Willem Drees en DS’70 te annexeren. De PVV beroept zich op onze zogenaamd joods-christelijke wortels, maar de partij is voor het verbieden van de onverdoofd rituele slacht en is verantwoordelijk voor het einde van de weigerambtenaar. De partij keert zich verder tegen het antisemitisme in Nederland, maar vindt het geen probleem om met (voormalige) antisemieten samen te werken in Europa. De PVV staat ten slotte zeer kritisch tegenover het koningshuis, maar prefereert het oranje-blanje-bleu van de prinsenvlag boven het patriottische rood-wit-blauw. Wat zit hier eigenlijk achter?

    Bepaalde standpunten van de PVV zullen ongetwijfeld ingegeven zijn uit cynisch opportunisme, machiavellisme waar Nicollò Machiavelli nog een apart hoofdstukje in Il Principe over zou hebben geschreven als hij ook van de grote blonde leider had gehoord. Het heeft er namelijk heel erg de schijn van dat de PVV alleen opkomst voor homo’s, joden en christenen als zij worden bedreigd door radicale moslims, en anders niet. Geert Wilders keert zich in de Kamer tegen de beschuldiging van fascisme, maar hij wil niet al te concreet afstand nemen van schimmige extreem-rechtse clubjes als Bloud & Honour, omdat de PVV ook hier haar stemmen vandaan haalt.

    Belangrijker echter dan dit politieke opportunisme is het postmoderne karakter van de PVV. Waar de oude vertrouwde politieke ideologieën – het liberalisme, de sociaaldemocratie en de christendemocratie, maar ook het conservatisme (de degelijke variant althans) en het communisme  – ons een coherente wereldbeschouwing willen bieden, daar schotelen Bosma en Wilders ons een ratatouille aan ideeën en vooral leuzen voor. De PVV biedt geen uitgewerkte ideologie, geen ‘groot verhaal’. De ideologie van Bosma en Wilders is beweeglijk en heeft iets willekeurigs. De Nederlandse geschiedenis en cultuur, maar ook de joods-christelijke traditie, vormen voor de PVV één grote grabbelton waaruit je leuke dingen voor rechtse mensen kunt halen, die je op dat moment aanspreken.

    De PVV wordt dikwijls fact free politics verweten. Dat is niet helemaal juist. De PVV maakt dikwijls gebruik van facts, maar die worden uit hun context gerukt en naar een nieuwe omgeving gedeporteerd, waar ze snelle dan wel langzame dood sterven. Bij de PVV draait het niet om facts maar om frames. Het is geen partij voor boekenlezers maar voor televisiekijkers en internetreaguurders, voor mensen dus die maar kort ergens de aandacht bij kunnen houden. De PVV biedt duidelijke statements, heldere beelden, spanning en sensatie. Waar de PVV in haar strijd tegen de zogenaamde islamisering en de verdergaande Europese eenwording reactionair is, de partij wil terug naar een mythisch verleden waarin Nederland nog Nederland was, is de partij in haar manier van communiceren de andere partijen ver vooruit. Wie neemt er nog kennis van verkiezingsprogramma’s en partijprogramma’s? Het is toch veel fijner, met popcorn binnen handbereik, de politieke debatten te volgen waar oneliners je om de oren vliegen als zoete broodjes over de toonbank? De PVV kan dat veel beter dan andere partijen. De achterban van de PVV vindt het niet erg dat hun partij onhaalbare voorstellen indient en verkiezingsbeloften breekt. Diederik Samsom is de minst geloofwaardige politicus van ons land, niet Geert Wilders. Dat komt omdat de PvdA in zekere zin nog hecht aan feiten en context, en de PVV helemaal niet. De PVV-kiezer is geïnteresseerd in authenticiteit, maar of deze authenticiteit ook echt is, dat is zo’n vraag waar Henk en Ingrid niet bij stil zullen staan.

    Terug naar De Maistre. Veel ideeën van deze contrarevolutionaire filosoof waren in zijn eigen tijd al hopeloos achterhaald, en zijn nu helemaal vergeten. De macht van de adel en de kerk was na de Franse Revolutie gebroken en de inquisitie kwam nooit meer terug. Als pleitbezorger van een conservatieve revolutie – gebaseerd op haat, geweld en onderdrukking – was De Maistre echter een griezelige profeet die de verschrikkingen van de twintigste eeuw goed leek aan te voelen. De PVV verdedigt nu ook ideeën die volkomen achterhaald zijn. De nostalgie naar de jaren vijftig en Drees, het is een terugverlangen naar een Nederland dat nooit heeft bestaan en ook nooit meer terugkomt. Het cynische opportunisme van de PVV, het anti-intellectualisme van de partij, het verdraaien van feiten en het louter denken in beelden, dát is allemaal wel van deze tijd. Ik geloof niet zo in een terugkeer van het fascisme.  Een cynisch en egoïstisch Nederland, van kunst en (multi)cultuur bevrijd, dat is mijn dystopie.

    Tags: conservatieve revolutie, fact free politics, Franse Revolutie, Geert Wilders, Joseph de Maistre
    Read More
  • Meer democratie in Europa? Geen referendum maar een versterking van het Europees Parlement

    0

    weet-waar-je-ja-tegen-zegt

     

    Vandaag kom ik uit de kast als een tegenstander van het referendum. Het is een grote stap, wellicht niet voor de mensheid maar wel voor een D66-lid als ik.

    Eigenlijk wist ik in 2005 al dat ik tegen het referendum was, toen de Nederlandse bevolking in meerderheid tegen de Europese Grondwet stemde. Tijdens het Nederlands referendum over het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa kon je alleen kiezen tussen ‘ja’ of ‘nee’.  Voor nuance was geen plaats. Tegenstanders van de Europese Grondwet – Geert Wilders, de SP en de ChristenUnie – voerden een populistische campagne die een beroep deed op angstgevoelens. De angst dat Nederland in het grote Europese verband verdwijnen en dat nationale verworvenheden op de toch zouden komen te staan. Op de SP-poster ‘Weet waar je ja tegen zegt’ stond heel Europa afgebeeld, behalve Nederland dat door de zee was verzwolgen. Om Nederland te beschermen tegen de tsunami van Europese eenwording moesten de dijken worden verhoogd. Alleen dan zou worden voorkomen dat er meer marktwerking zou komen in zorg en onderwijs, dat er te veel Brusselse zeggenschap kwam over ons sociaal beleid, dat ons leefmilieu werd verwaarloosd, dat dieren nog meer werden mishandeld (!), dat de Nederlandse grondwet werd gedegradeerd, dat er een peperduur Europees leger kwam, dat we nog meer Brusselse bureaucratie kregen en een ondemocratisch en ondoorzichtig Europa.

    De Nederlandse regering zag de anticampagne met lede ogen aan en besloot daarom, op kosten van belastingbetaler, een informatieve folder te verspreiden die de burger zou moeten overtuigen dat je vooral voor moest stemmen. Deze paternalistische actie versterkte het wantrouwen bij veel burgers alleen maar. Ze kregen het gevoel dat Europa hen werd opgedrongen, dat er sprake was van een snood complot om Nederlanders hun vrijheid af te pakken. Ook regeringspartij VVD blunderde, door een reclamespotje te maken met beelden over de Holocaust en val van Srebrenica, met als impliciete boodschap dat deze rampen alleen kunnen worden voorkomen door de Europese eenwording. Het filmpje was zo controversieel, dat de partij het nooit heeft uitgezonden.  Aan een ‘ja’-stem droeg het in ieder geval niet bij.

    Nederland stemde massaal nee. Dat de nieuwe Europese Grondwet Europa democratischer had kunnen maken, dat wilden veel burgers niet begrijpen. Uit een onderzoek van opiniepeiler Maurice de Hond bleek bovendien, dat mensen ook tegen hadden gestemd omdat ze tegen het kabinet-Balkenende II  waren, of tegen de toetreding van Turkije tot de Europese Unie, twee onderwerpen die helemaal niets met de Grondwet te maken hadden. De onderbuik had gewonnen van de ratio.

    Het recente voorstel van David Cameron, in Groot-Brittannië een referendum te organiseren over de vraag of de Britten nog in  de Unie willen blijven, lijdt aan hetzelfde euvel. Het is weer een keuze tussen ‘ja’ of ‘nee’. Toch zitten er meer haken en ogen aan zijn voorstel.

    De zaken worden allereerst gecompliceerd vanwege het feit dat het de bedoeling is dat het referendum er pas in 2017 komt en misschien afgeblazen wordt, als Labour in 2015 de verkiezingen zou winnen. Voordeel is dat de Britten nog vier jaar de tijd hebben om een genuanceerde mening te vormen en het populisme zo misschien minder kans krijgt. Maar er zit een addertje onder het gras:  het referendumvoorstel van Cameron is indirect natuurlijk ook bedoeld om de parlementsverkiezingen van 2015 te winnen. Cameron houdt de Britse kiezers een wortel voor: stemmen jullie in 2015 op mij, dan geef ik jullie de mogelijkheid om in 2017 over jullie lot in Europa te beslissen.

    Van belang is voorts dat Cameron het door hem aangekondigde referendum binnen de Europese verhoudingen gebruikt als pressiemiddel bij de onderhandelingen. Hij wil dat Groot-Brittannië meer bevoegdheden terugkrijgt. Als er een akkoord komt waarin dat gebeurt, dan zal Cameron van harte voor de Europese Unie stemmen. Zo niet, dan dreigt Cameron dus met het uittreden van Groot-Brittannië uit de Unie, iets wat veel Europese landen liever niet willen. Het gaat Cameron in de eerste plaats dus niet om het versterken van de stem van het Britse volk, maar om het verstevigen van zijn eigen machtspositie, in Groot-Brittannië en in Europa.

    Het voorstel van Thierry Baudet cum suis in het NRC Handelsblad om ook in Nederland een referendum te houden heeft met meer democratie ook weinig te maken. Het is een aanval op de Europese eenwording. De bedoeling is dat we gaan stemmen over de vraag, of we het eens zijn met het pad van ‘federalisering’ dat Barroso en Van Rompuy. Vervolgens stellen ze een serie misleidende vragen:

    Willen zij geleidelijk hun democratische zeggenschap verliezen en opgaan in een federale Europese staat – die ons de mogelijkheid ontneemt de fundamentele beslissingen over onze toekomst zelf te nemen? Willen zij dat het parlement in Den Haag een soort Provinciale Staten wordt – een orgaan dat over de uitvoering of de details van beleid gaat, maar niet over de grote politieke vragen? Of willen zij dat de EU hervormd wordt tot een bescheiden organisatie die ruimte laat voor de diversiteit van de lidstaten en slechts hun onderlinge handelsbetrekkingen faciliteert, zonder politieke ambities?

    Op al die vragen antwoorden we allemaal nee, zelfs (in bepaalde kringen notoire) Eurofielen als Sophie in ’t Veld en Guy Verhofstadt. Dat meer Europese eenwording ook gepaard kan gaan met een Europees Parlement dat meer bevoegdheden heeft, en dat gewoon door ons gekozen is en dus democratisch is, dat wil de Bende van Baudet niet begrijpen. De economische crisis en de problemen met de Euro, waarover we absoluut niet lichtzinnig moeten doen, wordt met beide handen aangegrepen voor een neo-nationalistisch project, waardoor we nog veel verder verdwalen. Waar het referendum bij Cameron wordt misbruikt om zijn machtspositie te verstevigen, daar wordt het referendum door Baudet cum suis misbruikt voor ideologie.

    Geen referendum dus. Wat dan wel? Om de democratie in Europa te versterken moeten de bevoegdheden van het Europees Parlement worden vergroot, zodat wij Europese burgers tijdens de Europese Verkiezingen echt wat hebben te kiezen. Daarnaast moeten er niet alleen goede afspraken komen, maar moeten de lidstaten ook gedwongen kunnen worden zich hieraan te houden. De les van Griekenland is: dit is eens en nooit weer.  Uit de geschiedenis van het Nederlands referendum over het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa valt dezelfde les te leren.

     

    Ewout Klei is politiek historicus

    Tags: David Cameron, Europese Unie, Geert Wilders, Griekenland, Guy Verhofstadt
    Read More